Μου έκλεψαν το λάπτοπ

Συνέβη στο Starbucks στο Μοναστηράκι.

Πήγαινα συχνά εκεί για να συγκεντρωθώ και να γράψω.

Έγινε από δική μου απροσεξία και το παραδέχομαι.
Μία φορά θα κάνεις τη βλακεία και το πληρώνεις.

Μάλλον, όμως, δεν θα ήταν σωστό να αυτομαστιγώνομαι.

Το περιστατικό, σε συνδυασμό με ένα πρόβλημα υγείας που έχω στην πλάτη, έχει κάνει τη διάθεσή μου να σέρνεται στα πατώματα.

Μιλώντας με τέσσερις φίλους (όχι ταυτόχρονα!) διαπίστωσα ότι μας έχουν κλέψει και τους πέντε!

Στον έναν πήραν το πορτοφόλι του με όλα τα χρήματα, πιστωτικές, προσωπικά έγγραφα κ.λπ. στο τρένο καθώς πήγαινε με τη γυναίκα και την κόρη του στον Πειραία για να φύγουν για διακοπές.

Στον άλλον έσπασαν το τζάμι του αυτοκινήτου του και το διέρρηξαν. Σε άλλη περίπτωση, του άνοιξαν την μπαγκαζιέρα της μηχανής του και του πήραν το σακίδιό του με ό,τι είχε μέσα.

Μιας φίλης της άνοιξαν την τσάντα  μέσα στο λεωφορείο και της πήραν πορτοφόλι κ.λπ.

Το χειρότερο συνέβη σε άλλον που του επιτέθηκαν 2 αλλοδαποί κάποιο βράδυ, τον χτύπησαν και τον λήστεψαν.

Αδέρφια, προσέχετε.

Venus

Όταν τύχαινε να βρίσκομαι στο κεντρικό Λονδίνο, πάντα φρόντιζα να κάνω μια 10λεπτη επίσκεψη στη National Gallery και να θαυμάζω την πιο όμορφη Αφροδίτη που έχω δει ποτέ ζωγραφιστή.

Το έργο είναι το Βενετού Giovanni Battista Tiepolo και λέγεται «Αλληγορία με την Αφροδίτη και τον Χρόνο».

Walkman

Διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα ότι η Sony θα σταματήσει πλέον την παραγωγή walkman. Καταρχάς να πω ότι με εξέπληξε το γεγονός ότι η εν λόγω εταιρεία εξακολουθούσε να παράγει αυτές τις συσκευές μέχρι και σήμερα.

Η είδηση αυτή προξένησε μια αλυσιδωτή αντίδραση αναμνήσεων.

Το πρώτο walkman μού το είχε φέρει δώρο κάπου στα μισά του ΄80 η θεία από το Σικάγο (ναι, κι όμως έχω τέτοια θεία στην πραγματικότητα!).

Καθαρός στερεοφωνικός ήχος κατευθείαν στα αυτιά κι αισθάνεσαι «Θεός».

Ασημί μεταλλικό χρώμα και σε θαυμάζουν οι συμμαθήτριές σου αλλά σε φθονούν οι συμμαθητές σου.

Big in Japan και Beat it στην κασέτα κι έφυγες ...  

... να πιούμε και να μπερμπαντέψουμε ... *

Χθες το βράδυ πήγα σε μεζεδοπωλείο που είχε ζωντανή μουσική με ρεμπέτικα.

Μετά από λίγη ώρα, σε διπλανό τραπέζι ήρθαν και κάθισαν 4 κοπέλες, γύρω στα 25.

Λίγο αργότερα, σε άλλο διπλανό τραπέζι κάθισαν πάλι 4 κορίτσια, πιο "μεγάλα" αυτή τη φορά.

47-50 χρονών έκρινε η "επιτροπή" του δικού μας τραπεζιού.

Τα μικρότερα κορίτσια έμειναν για καμιά ώρα. Ήταν φανερό ότι το όλο σκηνικό του μαγαζιού τούς ήταν κάπως ξένο και έδειχναν να είναι έξω από τα νερά τους.

Έφαγαν μόνο, κουβέντιασαν λίγο και έφυγαν.

"Μάλον πάνε για clubbing τώρα μετά το φαγητό", ξαναέκρινε η "επιτροπή" του τραπεζιού μας.

Τα μεγάλα κορίτσια όμως έμειναν ως το τέλος. Η "αρχηγός" κρατούσε στα χέρια και έπαιζε μικρό κομπολογάκι και έδινε το σύνθημα στις άλλες για κέφι.

Τραγούδησαν με ζωντάνια, έπιναν το κρασάκι τους, σηκώθηκαν στο κέφι και χόρεψαν 4-5 φορές ωραίες ζεμπεκιές, φλέρταραν ανοιχτά με το τραπέζι μας.

Όλα αυτά όμως χωρίς καμιά χυδαιότητα, καμιά επιτήδευση, χωρίς να περνούν το όριο.

Τα "μεγάλα" κορίτσια κέρδισαν τις εντυπώσεις της βραδιάς !

(Πάντα σύμφωνα με την "επιτροπή" του δικού μας τραπεζιού !!)

* "Το ξεφάντωμα" (Β. Τσιτσάνη)