Η Αθήνα τον Αύγουστο

Δρόμοι άδειοι και ησυχία.

Γιατί αυτή η πόλη γίνεται ανθρώπινη μόνο όταν φεύγουν οι άνθρωποί της;

Το ‘χει η μοίρα της;

Τον Αύγουστο του 1945 η Ιαπωνία βομβαρδίστηκε με 2 ατομικές βόμβες.

Η ραδιενέργεια σκότωνε ανθρώπους για πολλά χρόνια.

Οι συνειρμοί με την τωρινή καταστροφή στο πυρηνικό εργοστάσιο είναι λοιπόν αναπόφευκτοι.

Τότε, η Ιαπωνία τιμωρούνταν ακριβά για τον πόλεμο που είχε ξεκινήσει η ίδια.

Σήμερα, για ποιον ακριβώς λόγο τιμωρείται;
Είναι η μοίρα της;
Φταίνε οι άνθρωποι που παίζουν με επικίνδυνα παιχνίδια, όπως η ραδιενέργεια;

Όπως και να ‘χει, το τίμημα που καλείται να πληρώσει η Ιαπωνία είναι ήδη βαρύ και προβλέπεται να γίνει βαρύτερο.

Όμως, δύο πυρηνικές καταστροφές από διαφορετικές αιτίες στην ίδια χώρα είναι σίγουρα ένα ιστορικό παράδοξο.

Ας ευχηθούμε να μην επαναληφθεί.

Τριπλά χτυπημένη ...

... η Ιαπωνία.

Σεισμός, μετά τσουνάμι και τώρα πυρηνική καταστροφή.

Μου έκλεψαν το λάπτοπ 2

Όσο και να προσπαθείς, δεν μπορείς να αποφύγεις τις σκέψεις:

Αν δεν είχα πάρει μαζί μου το λάπτοπ; 

Αν δεν είχα πάει σε εκείνη την καφετέρια; 

Αν δεν είχα κάτσει σε εκείνο το τραπεζάκι;

Για να είμαι δίκαιος, όμως, σε αυτά τα ενδεχόμενα τού να είχα αποτρέψει το κακό πρέπει να προστεθούν και άλλα άσχημα ενδεχόμενα, όπως το να με είχαν χτυπήσει κ.λπ.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά πάντως εγώ πιστεύω ότι αν είναι να γίνει το κακό, ή το καλό, θα γίνει. Είναι η μόνη σκέψη που με παρηγορεί αυτή τη στιγμή.

Μοιρολάτρης; Ίσως. 

Οι Μοίρες στην πάνσοφη αρχαία Ελλάδα ήταν πιο πάνω και από τους θεούς.

Θυμός - Χαρά

Θυμός:

Πολύς θυμός!

Βλέποντας τις πρόσφατες αναρτήσεις το καταλαβαίνει κανείς.

Όσο και να προσπαθούσα να καλύψω το θυμό με (μάλλον καυστικό) χιούμορ, ήταν έκδηλος.

Ας είναι.

Ήρθε όμως πρώτα η ήρεμη βροχή και μετά ο όμορφος ήλιος και μαλάκωσαν την ψυχή μου.

Χαρά:

Το Σάββατο ήταν υπέροχο: το πρωί βόλτα στο Μοναστηράκι, μετά φαγητό με υπέροχους μεζέδες και τέλος ένας 5ωρος (!) καφές που κράτησε μέχρι τις 11 το βράδυ!

Just a perfect day!

(Η Κυριακή ήταν καταστροφή, αλλά δεν λέω τίποτα!)

Βρέχει

Βρέχει από το πρωί.

Βρέχει με την ίδια ένταση.

Απαλά και γαλήνια.

Νομίζω η σημερινή βροχή είχε θεραπευτική επίδραση στην αγριότητα της καθημερινότητας.

Ίσως κι όχι.

Σίγουρα είχε σε μένα.

Fever

Το τραγούδι που τραγουδάω από χτες είναι το Fever.

Και δεν το τραγουδάω από ευχαρίστηση.

(Αν διαβάσατε το προηγούμενο ποστ, θα καταλάβατε.)

Fever in the morning

Fever all through the night

Γύρω στο 38.

Ανεβάσαμε την τέντα στο μπαλκόνι ... *

Σήμερα σήκωσα τις τέντες στα μπαλκόνια μου.

Είναι μια πολύ συμβολική δραστηριότητα για μένα.

Με τις τέντες ασχολούμαι δύο φορές το χρόνο.

Τον Μάιο τις κατεβάζω – και αυτό σημαίνει έναρξη θερινής περιόδου -

και τον Οκτώβριο τις ανεβάζω – δηλαδή έναρξη χειμερινής περιόδου.

Τόσο απλά !

* "Ανεβάσαμε" (Λ. Νικολακοπούλου)

Του Αγίου Δημητρίου

Σήμερα είναι του Αγίου Δημητρίου.

Από μικρός θεωρούσα τη σημερινή μέρα ως την επίσημη έναρξη του χειμώνα
και της περιόδου με τις πολλές ονομαστικές γιορτές που κορυφώνεται
με τα όμορφα Χριστούγεννα.

Ορσούλα

Είδα χθες στις οθόνες που είναι στις αποβάθρες του μετρό ότι γιόρταζε το όνομα Ορσούλα.

Έψαξα σχετικές πληροφορίες και βρήκα ότι το όνομα προέρχεται από μια Βρετανή αγία, την Ursula.

Το όνομα Ορσούλα ή Όρσα δεν το γνώριζα αλλά το έμαθα και το συμπάθησα πολύ μέσα από το βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη "Μικρά Αγγλία".

... να πιούμε και να μπερμπαντέψουμε ... *

Χθες το βράδυ πήγα σε μεζεδοπωλείο που είχε ζωντανή μουσική με ρεμπέτικα.

Μετά από λίγη ώρα, σε διπλανό τραπέζι ήρθαν και κάθισαν 4 κοπέλες, γύρω στα 25.

Λίγο αργότερα, σε άλλο διπλανό τραπέζι κάθισαν πάλι 4 κορίτσια, πιο "μεγάλα" αυτή τη φορά.

47-50 χρονών έκρινε η "επιτροπή" του δικού μας τραπεζιού.

Τα μικρότερα κορίτσια έμειναν για καμιά ώρα. Ήταν φανερό ότι το όλο σκηνικό του μαγαζιού τούς ήταν κάπως ξένο και έδειχναν να είναι έξω από τα νερά τους.

Έφαγαν μόνο, κουβέντιασαν λίγο και έφυγαν.

"Μάλον πάνε για clubbing τώρα μετά το φαγητό", ξαναέκρινε η "επιτροπή" του τραπεζιού μας.

Τα μεγάλα κορίτσια όμως έμειναν ως το τέλος. Η "αρχηγός" κρατούσε στα χέρια και έπαιζε μικρό κομπολογάκι και έδινε το σύνθημα στις άλλες για κέφι.

Τραγούδησαν με ζωντάνια, έπιναν το κρασάκι τους, σηκώθηκαν στο κέφι και χόρεψαν 4-5 φορές ωραίες ζεμπεκιές, φλέρταραν ανοιχτά με το τραπέζι μας.

Όλα αυτά όμως χωρίς καμιά χυδαιότητα, καμιά επιτήδευση, χωρίς να περνούν το όριο.

Τα "μεγάλα" κορίτσια κέρδισαν τις εντυπώσεις της βραδιάς !

(Πάντα σύμφωνα με την "επιτροπή" του δικού μας τραπεζιού !!)

* "Το ξεφάντωμα" (Β. Τσιτσάνη)

Το Νησί

Φαίνεται πως ζούμε μοναδικές στιγμές.

Διαβάζω γι΄αυτό παντού στο διαδίκτυο. Και αυτά που διαβάζω είναι εγκώμια, όχι απλά καλές κριτικές.

Η προβολή και μόνο του πρώτου επεισοδίου κατάφερε να προκαλέσει τέτοια αναστάτωση που δεν θυμάμαι παρόμοιά της για πρεμιέρα τηλεοπτικής σειράς.

«Το νησί» ενθουσίασε μεμιάς τους πάντες. Και πώς ήταν δυνατόν να μην τους ενθουσιάσει.

Εξαιρετικά πλάνα, φοβερή σκηνογραφία, καταπληκτική φωτογραφία, άψογη ηθοποιία.

Το αυτονόητο, δηλαδή, για μια τηλεοπτική ή κινηματογραφική παραγωγή έγινε η (ευτυχώς θαυμάσια) εξαίρεση.

Εύχομαι να συνεχίσει αυτό το υψηλό επίπεδο μέχρι τέλους της σειράς. 

Θα γίνουμε όλοι «Νησιώτες» !

Καρακάξα στο σχολείο

Δίπλα στο σπίτι μου είναι ένα σχολείο.
Όταν φεύγουν τα παιδιά το μεσημέρι, κάνουν επιδρομή τα περιστέρια και οι δεκοχτούρες 
στο προαύλιο και τσιμπάνε τα ψίχουλα από τις τυρόπιτες και τα κουλούρια.

Εδώ και μέρες όμως κάνει επίσκεψη και μια καρακάξα. Την πρώτη φορά απλά την άκουσα: το κροτάλισμα της φωνής της είναι χαρακτηριστικό, δεν μπορείς να το μπερδέψεις με άλλο. Σκέφτηκα: "Μα είναι δυνατόν; Καρακάξα στο κέντρο της Αθήνας;" 

Θυμάμαι ότι πρώτη φορά είχα δει καρακάξα σε ορεινή περιοχή. Μου είχε κάνει εντύπωση 
αυτός ο όμορφος συνδυασμός του λευκού, μπλε και μαύρου στα φτερά της.

Συνήθως, τις βλέπει κανείς σε ζευγάρια.
Στην Αγγλία μάλιστα θεωρείται κακή τύχη αν δει κανείς μια καρακάξα μόνη της.

Πήγα στο παράθυρο να την αναζητήσω. Την είδα κι αυτή εκεί στο προαύλιο να διεκδικεί 
το μερίδιό της από τα ψίχουλα. Την ακούω σχεδόν κάθε μεσημέρι πλέον.

Φαίνεται πως έχουν αρχίσει να αισθάνονται άνετα και να βρίσκουν τροφή στην πόλη.
Με εξέπληξε, για παράδειγμα, το πλήθος από καρακάξες που συνάντησα όταν έκανα βόλτα στην Αρχαία Αγορά την περασμένη εβδομάδα.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ευχάριστη έκπληξη είναι σημάδι ενός υγειούς αστικού περιβάλλοντος.

ΥΓ Η γνωστή όπερα του Ροσίνι "Η κλέφτρα κίσσα" έχει μεταφραστεί λάθος στα ελληνικά 
γιατί το σωστό είναι "Η κλέφτρα καρακάξα". 

Ξέρω, το "κίσσα" είναι πιο εύηχο!

Ο Λύχνος του Αλαδδίνου

Άκουγα πρόσφατα τον «Λύχνο του Αλαδδίνου», το γνωστό μελοποιημένο ποίημα του Νίκου Καββαδία, και σκεφτόμουν τους τίτλους των βιβλίων στην καθαρεύουσα.

Θυμάμαι κάποια από τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία (φυσικά του Ιουλίου Βερν!), όπως

«20.000 λεύγες υπό την θάλασσα», «Η μυστηριώδης νήσος», «Τα τέκνα του Πλοιάρχου Γκραντ», «Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος»

που έχουν αλλάξει πλέον σε

«20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Το νησί του μυστηρίου», «Τα παιδιά του Πλοιάρχου Γκραντ», «Ο δεκαπεντάχρονος πλοίαρχος».

Κι όμως με τίποτα δεν μπορώ να πω «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» ή «Τα παιδιά του Πλοιάρχου Γκραντ» !

«Ο Λύχνος του Αλαδδίνου» μού ακούγεται πιο «μαγικός» !